Fandom boven firepower. Dat is Riots nieuwe pitch voor hoe ze de volgende VCT Pacific-partnerteams selecteren, en eerlijk gezegd zegt het alles over waar competitief Valorant naartoe gaat in 2026. Jake Sin, het hoofd van VCT Pacific, sprak met Esports Insider en zei hardop wat velen al vermoedden — de volgende ronde partnerselectie gaat vooral over fan-engagement en merkopbouw, niet over competitieve resultaten.
"Meer focus op fandom" is corporate-taal voor "we willen merch verkopen"
Ik moet Sin eerlijk gezegd wel credit geven voor één ding. De meeste esports-directeuren zouden dit in zoveel corporate jargon verpakken dat je een decoder nodig hebt. Tenminste als hij zegt "meer focus op fandom" kun je ontcijferen wat dat echt betekent. Ze willen populaire teams. Teams die kijkcijfers bewegen. Teams die shirts verkopen en social media-impressies genereren. De competitieve kant? Staat ergens op de lijst. Waarschijnlijk.
En het punt is dat dit niet uit het niets komt. VCT Pacific is een echt succesverhaal sinds de lancering in 2023. De regio heeft absoluut krankzinnige momenten geproduceerd — Gen.G als eerste Pacific-team dat een internationale VCT-trofee opheft, Nongshim RedForce die van Ascension naar Masters-kampioen gaat in wat arguably de beste underdog run was die we in gefranchised Valorant hebben gezien. Het mechanische talent dat uit deze regio komt is gewoon absurd goed.
Maar nu de competitie momentum heeft, doet Riot wat Riot altijd doet. De spreadsheet optimaliseren in plaats van de server. Wild.
Ik heb met iemand gesproken die dicht bij de Pacific-scene staat (ik zeg niet wie, ze zitten nog onder NDA met een van de kandidaat-orgs) en ze zeiden het recht voor z'n raap: "Het sollicitatieproces voelt als een marketing-pitchwedstrijd met een Valorant-team erbij." Denk daar even over na. Je solliciteert om te strijden op het hoogste niveau van professioneel Valorant, en wat je binnen kan krijgen is niet je roster of je scrim-resultaten. Het is je brand deck.
Wat dit betekent voor tier-2-teams
Als je als org nu Challengers grind en denkt dat je toernooiresultaten je een partnerplek opleveren, slecht nieuws. De boodschap van Riot is vrij duidelijk: bouw eerst een merk, win later. Of misschien win helemaal niet — zorg gewoon voor genoeg volgers.
Nah, dat is een beetje oneerlijk. Sin noemde competitieve track record wel als factor. Maar als je eerste antwoord op de teamselectie-vraag over fandom-metrics gaat, dan weet je precies waar competitieve resultaten staan in de prioriteitenlijst. Niet nummer één. Niet eens nummer twee. Het is het punt dat je als derde noemt zodat niemand je ervan beschuldigt het helemaal te negeren.
Dit vernietigt waarschijnlijk kleinere orgs in Zuidoost-Azië die waanzinnig talent hebben ontwikkeld maar niet het marketingbudget van een Koreaans conglomeraat hebben. Sommige van de meest mechanisch cracked Valorant-spelers ter wereld komen uit de Filipijnen, Indonesië, Thailand — en de orgs erachter draaien op passie en hoop, niet op durfkapitaal. Deze teams kunnen op het hoogste niveau mee. Ze kunnen alleen niet concurreren met de branding-machine van een org gesteund door een investeringsfonds van 50 miljoen dollar.
OK dus hier is de echte vraag die niemand stelt: levert dit daadwerkelijk een betere competitie op? Want de hele rechtvaardiging voor franchising was stabiliteit. Geen degradatie betekent dat orgs op lange termijn kunnen investeren. Spelers krijgen echte salarissen. Klinkt geweldig op de investeerdersslide.
Het vuile geheim van het franchise-model
Hier wordt het interessant. Het franchise-model zou een stijgende vloed moeten zijn die alle boten opheft. Wat het echt heeft gecreëerd is een tweelagensysteem waar de toegangsdrempel niets te maken heeft met hoe goed je team is in Valorant. Het gaat om hoeveel nullen er op je bankrekening staan en hoeveel fans je kunt bewijzen te hebben voordat je ook maar één officiële wedstrijd hebt gespeeld.
Dat is het vuile geheim van elke gefranchisede esports-competitie. We zagen het in de LCS met League of Legends. Teams kregen plekken op basis van hun businessplannen en investeerderspresentaties. Sommige van die orgs bestaan niet meer. Maar de filosofie overleefde en migreerde naar Valorant alsof het van agent wisselde tussen maps.
En vergelijk dit eens met hoe CS2 werkt. Zeg wat je wilt over Valves hands-off aanpak — en er valt veel te zeggen — maar tenminste kan een team uit het niets komen en iedereen verslaan puur omdat ze cracked zijn in het spel. Geen franchise-aanvraag. Geen "fandom-metrics." Geen brand deck. Gewoon winnen. Klaar. BetBoom heeft net de Roman Imperium Cup gewonnen door G2 te verslaan in de playoffs. Niemand vroeg ze eerst naar hun Instagram-engagement rates.
Het open circuit heeft zijn eigen problemen, sure. Maar het zegt tenminste niet tegen een team van vijf waanzinnig getalenteerde spelers uit Jakarta dat ze niet op het hoogste niveau mogen spelen omdat hun org niet genoeg TikTok-volgers heeft.
Wat Riot wél goed doet
Ik wil eerlijk zijn want ik doom-post niet alleen voor clicks (nou ja, niet helemaal). Het VCT Pacific-ecosysteem heeft het leven van profspelers in de regio echt verbeterd. Voor franchising verdienden veel van deze spelers een hongerloontje of speelden ze gratis in de hoop opgemerkt te worden. Het partnerteam-model bracht echte salarissen, echte infrastructuur, echte coachingstaven. Dat telt.
Sins transparantie telt ook. Hij had het standaard corporate non-antwoord kunnen geven en doorgaan. In plaats daarvan vertelde hij de scene: dit is wat we waarderen, plan dienovereenkomstig. Als je een aspirant-partnerteam bent, weet je nu welk spel je speelt. Het is niet alleen Valorant — het is ook marketing.
De echte vraag is of fan-first teamselectie op de lange termijn competitieve gezondheid opbouwt of gewoon een competitie creëert van populaire merken met whatever roster ze zich kunnen veroorloven. De geschiedenis wijst op het laatste, maar misschien breekt Pacific het patroon. Lastig te zeggen.
Wat dit betekent voor de ranked-speler
Je denkt misschien: "leuke esports-politiek, wat heeft dit met mijn climb te maken?" Eerlijke vraag. Het eerlijke antwoord is dat de gezondheid van de pro-scene meer doorsijpelt naar jouw ervaring dan je denkt. Als de competitieve pipeline merk beloont boven skill, verandert dat hoe talent wordt ontwikkeld. Minder kansen voor mechanisch sterke spelers betekent minder nieuwe pro's die de meta vooruit duwen.
En eerlijk — als je nu ranked grind en het probleem niet je aim is maar de teammate diff elk ander potje, dan snap ik het. De solo queue-ervaring in Valorant is nog steeds half de tijd een coinflip-simulator. Als de climb je mentaal kapotmaakt en je gewoon de rank wilt halen die je mechanische skill verdient, dan bestaat Valorant boosting precies daarvoor. Geen franchise-aanvraag nodig voor je eigen rank.
Mijn voorspelling
De volgende ronde VCT Pacific-partneraankondigingen zal minstens één team bevatten dat er vooral inkwam op merksterkte ondanks een matig competitief track record, en minstens één echt sterk team wordt gepasseerd omdat hun fanbase te klein was. Riot zal het "een duurzaam ecosysteem bouwen" noemen. De grinders die het niet gehaald hebben zullen het anders noemen.
En over drie jaar, als een van die brand-first teams laatste staat en fans verliest omdat verliezen ook niet geweldig is voor engagement-metrics, hebben we precies hetzelfde gesprek opnieuw. Het franchise-model leert niet. Het doet alleen maar aan rebranding.
Een Boost nodig? Vertel ons wat je nodig hebt
Beschrijf je boost in het Nederlands — ontvang aanbiedingen van geverifieerde professionals in minuten.